Dat was hem dan alweer: de zomervakantie van 2026.
Opnieuw konden we geen echte vakantie plannen. De scoliose-operatie van Geuko hing boven dit jaar en zolang we niet weten wanneer die gaat plaatsvinden, kun je eigenlijk niets ver vooruit vastleggen. Waar veel gezinnen maanden van tevoren een vakantie boeken en ergens naartoe leven, bleven wij opnieuw in de wachtstand staan.
Maar we wilden absoluut niet dat de jongens daardoor het gevoel zouden krijgen dat de zomervakantie zomaar voorbijging.
Dus besloten we het anders te doen.
De jongens mochten samen bedenken wat ze deze zomer wilden gaan doen. Grote dingen, kleine dingen, dichtbij of wat verder weg. De belangrijkste regels waren simpel: samen uitzoeken en geen ruzie maken. Daarna mochten ze zelf een planning maken en afhankelijk van het weer bepalen wanneer we wat zouden gaan doen.
Voor Geuko komt daar alleen altijd een extra puzzel bij kijken. Bij ieder uitstapje moeten we vooraf goed uitzoeken of het daadwerkelijk rolstoeltoegankelijk is. Kunnen we overal komen? Is het niet te warm? Zijn de voorzieningen geschikt? En is het praktisch haalbaar met alles wat mee moet?
Je probeert zo veel mogelijk vooraf uit te zoeken, want het laatste wat je wilt is ergens aankomen en ontdekken dat iets wat toegankelijk leek, dat in werkelijkheid niet is. Zeker niet als de jongens zich ergens op hebben verheugd.
En zo gingen we deze zomer op pad.
We bezochten lokale oldtimershow, dierentuinen, gingen shoppen, ontdekten cultuur en geschiedenis, waren op de open dag van fc Groningen en waren in de natuur te vinden. Vooral in Duitsland vonden de jongens allerlei plekken waar we nog nooit waren geweest. Het werden verrassend leuke ontdekkingen én ze bleken allemaal goed toegankelijk met de rolstoel.
Ook van dagen waarop we thuisbleven probeerden we zoveel mogelijk een feestje te maken. Gijs was jarig, papa was jarig en ondertussen ging het gewone leven natuurlijk gewoon door. Fysio en ergo stopten niet omdat het zomervakantie was. De zorg 's nachts ging door en gelukkig ging ook de verpleging gewoon door. Met de hoge temperaturen waren sommige dagen en nachten zwaarder dan andere.
En daarnaast was er nog iets dat de hele vakantie op de achtergrond aanwezig bleef.
De operatie.
Ook daarvoor moesten we deze zomer naar Utrecht voor gesprekken. We dachten eigenlijk dat we inmiddels op het punt waren gekomen waarop vooral de juiste procedure nog gevolgd moest worden, zodat we eindelijk vooruit konden kijken. Er ligt een uitgebreid dossier, er zijn afspraken gemaakt en er zijn eerdere uitspraken en besluiten waar we vanuit konden gaan.
Maar het liep anders.

De hoogleraar revalidatiegeneeskunde met wie we de afgelopen vier jaar een compleet dossier hadden opgebouwd, ging met pensioen. Afspraken werden steeds verder opgeschoven en uiteindelijk bleek er geen overdracht te zijn geweest zoals je mag verwachten. Ineens bleken eerder gemaakte afspraken niet meer zo vanzelfsprekend.
Dan wil je daarover in gesprek. Alleen ook het plannen daarvan duurde weer lang.
En vervolgens viel ook nog onze orthopeed, die Geuko eveneens al vier jaar kent, om onbekende redenen voor onbepaalde tijd uit.
Dan verandert de situatie ineens compleet.
We gaan nu opeens weer opnieuw beginnen en gelijk voor een beslissend gesprek met twee specialisten die Geuko en AFM niet kennen. Misschien blijkt die nieuwe blik juist iets positiefs te brengen. Dat hopen we natuurlijk. Maar het kan ook betekenen dat we opnieuw een lange discussie en strijd tegemoet gaan, terwijl Geuko ondertussen steeds meer last krijgt van zijn scoliose.
Dat is de donkere zorgwolk die deze zomervakantie steeds een beetje met ons mee is gereisd.
Deze afspraak is inmiddels verplaatst naar eind september. We blijven hopen en ervoor gaan dat de operatie alsnog aan het einde van dit jaar kan plaatsvinden. Voor ons is er eigenlijk geen andere mogelijkheid dan waar de expertise, kennis en kunde is waar de risico's laag zijn en een goede uitkomst zo goed mogelijk gewaarborgd. Alleen heeft de weg ernaartoe ineens een paar onverwachte bochten gekregen.
Gelukkig hebben de jongens daar deze zomer niet voortdurend bij stilgestaan.
Als we terugkijken, hebben ze een fantastische vakantie gehad. Geen verre reis en geen weken op een vakantieadres, maar wel samen op pad, nieuwe plekken ontdekken, dingen zien die we nog nooit hadden gezien en soms ontdekken dat iets dichtbij huis minstens zo leuk kan zijn.
En zoals dat altijd gaat: voor je het weet zijn die zes weken ineens voorbij.
De spullen worden weer klaargelegd, wennen aan school en weer het normale ritme komt terug.
Gelukkig rustig aan weer opstarten op school en voordat we het wisten was het ook zo weer weekend.
En niet zomaar een weekend.
Want zondag mag Geuko 14 jaar worden. ❤️