Soms valt alles op zijn plek – een onvergetelijke dag bij FC Groningen.
Soms heb je van die dagen waarop alles klopt. Dagen waarop je eigenlijk niet te veel verwachtingen durft te hebben, maar waarop uiteindelijk alles beter uitpakt dan je ooit had kunnen bedenken. Vandaag was zo'n dag.
Voor de open dag van FC Groningen waren we extra vroeg vertrokken. Niet omdat we zo graag als eerste binnen wilden zijn, maar omdat we met onze rolstoelbus afhankelijk zijn van de paar gehandicaptenparkeerplaatsen die beschikbaar zijn. Dat blijft altijd spannend. Gelukkig hadden we geluk. Toen we aankwamen waren alle drie de parkeerplaatsen nog vrij. De eerste opluchting van de dag was een feit.
Bij het stadion stonden we rustig te wachten toen een steward van de MIVA-ingang naar ons toe kwam. Ze keek naar Geuko en zei: "Ga hier maar staan. Hier sta je niemand in de weg en heb je mooi zicht op de aankomst van de spelers. En... met een beetje geluk kan ik misschien een handtekening regelen van Vaessen."
Dat alleen al maakte de dag bijzonder. Want daar kwam Geuko eigenlijk voor: een handtekening van zijn favoriete keeper én natuurlijk een foto met Groby, de mascotte van FC Groningen. Tussen de enorme mensenmassa zouden we daar anders nooit veilig tussen kunnen komen.
Nog voordat de spelersbus arriveerde, kwam Groby al aangelopen. Natuurlijk moest daar meteen een foto van worden gemaakt. De glimlach op Geuko's gezicht zei genoeg.
En toen gebeurde er iets wat we totaal niet hadden zien aankomen.
Een leidinggevende van de supporterszaken kwam naar ons toe en zei: "Kom maar aan de binnenkant van de hekken staan. Dan staat Geuko veilig en kan hij de spelers goed zien."
Opeens stond Geuko op de allermooiste plek die je je maar kunt wensen.
De spelersbus reed het plein op. Eén voor één stapten de spelers uit. Wat er daarna gebeurde was werkelijk ongelooflijk. Vrijwel iedere speler die langs liep, nam de tijd om een handtekening op Geuko's shirt te zetten. De ene na de andere speler bleef even staan. Het was helemaal niet gepland. Niemand had het beloofd. Maar het gebeurde gewoon.
Wat begon als de hoop op misschien één handtekening, werd een shirt vol herinneringen.
Na de presentatie liepen we richting de signeersessies. Daar stond inmiddels een enorme rij mensen. Voor Geuko zou het onmogelijk én onveilig zijn geweest om daar tussen te komen.
Maar opnieuw kwamen dezelfde vriendelijke medewerker en zijn collega's naar ons toe.
"Kom maar mee."
En ineens liepen we niet meer tussen het publiek, maar achter de schermen. Via de personeelsgangen en de lift kwamen we uit bij verschillende spelers. Daar ontmoette Geuko onder andere Vaessen, Prins, Mercera, Clement en Hernes. Rustig, zonder gedrang, met alle tijd voor een handtekening en een praatje. Alsof dat nog niet genoeg was, kregen we ook nog verschillende posters mee.
Toen moesten we alleen nog iemand vinden die ons weer naar beneden kon begeleiden, want inmiddels liepen we volledig door de personeelsruimtes van het stadion.
Voordat we verder gingen was er nog één persoon met wie Geuko graag op de foto wilde.
Nils Eggens.
Waarom? Omdat hij uit Finsterwolde komt en zijn moeder én oma de buren zijn van Geuko's opa en oma. Ondanks de lange rij bij zijn signeertafel liep hij zonder problemen even mee om met Geuko op de foto te gaan.
Dat zegt eigenlijk alles.
Na al die indrukken moesten we zelf ook even bijkomen. Bij de Jumbo haalden we een kleine, late lunch. Even zitten. Even alles laten bezinken. Want wat ons die ochtend was overkomen... dat hadden we vooraf nooit kunnen bedenken.
Maar de dag was nog lang niet voorbij.
Later moesten we ons melden bij de hoofdingang. Toen vrijwel iedereen het stadion had verlaten en de spelers zich gingen voorbereiden op de oefenwedstrijd, wachtte ons nóg een verrassing.
We kregen een rondleiding achter de schermen.
We mochten de kleedkamers bekijken. Niet alleen die van FC Groningen, maar ook die van de tegenstander. We liepen door de spelerstunnel, de catacomben en ineens stonden we langs het veld.
Wat een grasmat...  Wat een stadion...
Op zo'n moment voel je je toch weer even dat kleine jongetje dat droomt van voetbalstadions en profvoetballers. Alsof dat nog niet bijzonder genoeg was, volgde er nóg een bonus.
We mochten mee naar de Arjen Robben Lounge. De ruimte waar de directie en bijzondere gasten tijdens wedstrijden verblijven. Eerst stonden we nog langs het veld en een paar minuten later zaten we op misschien wel één van de mooiste plekken van het stadion.
Wat een ervaring.
Daarna was het wachten tot de poorten weer open gingen voor de oefenwedstrijd. Eerst nog even een kibbeling, een patatje en wat drinken. Daarna heerlijk genoten van de wedstrijd, die FC Groningen met 1-0 wist te winnen.
Na afloop wachtten we bewust nog even totdat de grootste drukte voorbij was. Voor Geuko is veiligheid altijd het belangrijkste. Daarna reden we moe, maar ontzettend voldaan weer naar huis.
Wat deze dag zo bijzonder maakte, waren niet alleen de handtekeningen, de rondleiding of alle mooie plekken die we mochten zien.
Het waren de mensen.
Iedereen dacht mee. Iedereen keek naar wat wél mogelijk was. Zonder dat we ergens om hoefden te vragen, werd er steeds weer een oplossing bedacht waardoor Geuko ook kon genieten van een dag die voor veel anderen vanzelfsprekend is.
FC Groningen, de medewerkers van de Euroborg, de stewards en iedereen die vandaag heeft geholpen: ontzettend bedankt.

Jullie hebben Geuko niet alleen een fantastische dag gegeven, maar ook herinneringen gemaakt die ons gezin nooit meer zal vergeten. En misschien was dat nog wel het mooiste van alles.
Want tussen alle zorgen rondom de komende rugoperatie, alle ziekenhuisafspraken en alles wat daarbij komt kijken, konden we vandaag even alles loslaten.
Even geen stress. Even geen zorgen. Gewoon genieten van voetbal, van mensen, van elkaar.
Van een dag waarop alles eindelijk eens meezat.
Vanavond gaat de avondzorg weer gewoon beginnen en wacht opnieuw de nachtzorg. Maar dat is voor straks. Vandaag nemen ze ons niemand meer af. Dit was een dag om voor altijd te koesteren.