6103 21 01 2020 04Geuko had een rotdag en daardoor wij ook. De dag begon goed. Geuko had redelijk geslapen, iets ontlasting was op gang gekomen en hij wilde graag op tijd voor de bij juf online zijn. Het was huispakdag 'op' school dus we trokken een huispak aan. Aan alles merkten we dat Geuko zich niet goed voelde en gaf er niet aan toe. Al het huiswerk gemaakt en de online lessen gevolgd. Maar geen praatje en zijn gezicht betrok steeds meer. Geuko kreeg steeds meer pijn en wilde in bed.
In zijn eigen woorden vertelde hij wat er was: 'mijn poep is te groot voor het gaatje' Een betere uitleg kunnen wij niet verzinnen. En onwijs knap om te kunnen verwoorden wat je zo pijn doet.
Alle rateltjes begonnen te draaien bij ons. Moet hij een klysma hebben? Wie gaat dat geven? Huisarts eerst maar bellen. Kan hij naar fysiotherapie? Of kan de therapeut bij ons komen? Moeten we nog even afwachten? Hij had immers wel ontlasting.
Om een lang verhaal korter te maken: we hebben de huisarts gebeld, 1 van onze verpleegkundigen kon direct komen om Geuko een klysma te geven, fysiotherapie is afgezegd en toen begon de ellende.
'Gelukkig' kwam alles los maar wát een rotmiddag heeft Geuko weer moeten doorstaan. Huilen en schreeuwend van de pijn probeerde mama hem te troosten terwijl papa alles op afstand moest aanhoren en bij Gijs bleef.
Wat hebben we dit al vaak moeten meemaken. En elke keer weer breekt het ons zo ontzettend om Geuko zó te zien. Arme en sterke jongen. Het is niet eerlijk.
Geuko ging rond 17:00 uur uit bed om een beetje te eten. Hij had nog maar weinig gegeten en werd draaierig en misselijk door het zitten. Hij moest er zelf een beetje van spugen. Ook dat nog. Zo beroerd en gammel. Druifjes en ranja brachten hem weer helemaal terug en na wat avondeten kwamen zijn praatjes terug.
We hopen op een goede nacht want wij zijn gesloopt. Ondanks dat we al zo veel hebben doorstaan... zo'n dag als deze vreet energie. En dan is de dag ineens voorbij en troosten we elkaar en zeggen 'wij kunnen dit' tegen elkaar...
Tot morgen.