5587 13 03 2020 01Geen verpleegkundige en ook geen school vanmorgen. Beide jongens hadden gezegd dat ze wel wilden uitslapen. Dat leek ons natuurlijk ook wel wat. Rond 07.30 uur werden wij wakker van de camera geluiden: twee kletsende jongens beneden in bed. Stiekemerds.
‘s Morgens hebben we Geuko electro stimulatie gegeven en hebben we met de fysiotherapeut een plan van aanpak gemaakt wat betreft de therapieën. We gaan nog wel naar de praktijk maar blijven in de therapiekamer (niet in de loophulp door het gebouw).
Het coronavirus ontgaat hem uiteraard ook niet. Op school is hier vorige week over gesproken en wij hebben thuis sinds 2 weken extra maatregelen voor iedereen die in ons huis komt.
Onbewust zijn we er veel te veel mee bezig en dat zet Geuko aan het denken.
Ons hart brak toen Geuko ons vertelde vanmiddag dat hij bang is. Hij is bang voor het virus. Bang om weer ziek te worden. Bang dat zijn broertje, zijn nichtjes of vriendjes ziek worden....
Geuko vroeg ons; "Waarom mag ik niet meer mee naar de supermarkt?"
"Waarom vinden jullie het niet verstandig om naar school te gaan?"
Een 7 jarige hoeft hier helemaal niet zo mee bezig te zijn, de zorgen die hij heeft horen niet maar zijn wel te verklaren. Het laat ons weer beseffen dat ons leven niet is zo als anderen. Wat Geuko heeft gezien, gehoord en heeft meegemaakt in 3 jaar maken andere mensen misschien mee in hun hele leven.
Wij proberen onze bezorgdheid over het corona virus niet te veel te laten merken aan Geuko. Wij gaan zorgvuldig om met alle hygiëne maatregelen en hopen op het beste. Morgen gaan we weer naar fysiotherapie en zo als het nu lijkt ook even naar de markt.