5368 05 11 2019 01Alweer werd Geuko wakker gemaakt door onze verpleegkundige om toch een beetje het dagritme vast te houden. We hebben een poging gedaan om te starten met zijn 'traingsstand' op zijn beademingsmachine. Normaal lukt dat tot ongeveer 17.00 uur. Het ging na 5 minuten direct mis. Geuko accepteerde het niet en moest achter elkaar door uitgezogen worden. We besloten de machine terug te zetten op de hulpstand. Geuko was niet in zijn humeur en was nog duidelijk niet zich zelf.
De verpleegkundige heeft de MRSA kweekjes afgenomen. Geuko heeft een enorme afkeer voor wattenstaafjes...(?) dus hij was heel boos. Na het ontbijt vertelde de verpleegkundige dat men na een antibiotica kuur de canule moest wisselen binnen 2 dagen. Dat hoorden we voor het eerst dus ook dát hebben we gedaan. Iets wat altijd heel soepel verloopt maar ontzettend naar is voor Geuko.
Mama heeft de kweekjes naar de huisarts gebracht en kwam terug met de griepprik, oei, toen waren de rapen gaar. Ook dit heeft de verpleegkundige nog gegeven en is daarna snel met Geuko gaan knutselen en verdwenen de donderwolken iets.
Wat een rot ochtend. Gauw vergeten.
We hadden gisteren afgesproken om de loophulp vanmiddag weer te testen samen met de ergotherapeut. Buiten! Lekker stampen in de plassen was het doel. Zodra Geuko in beweging kwam, kwam er ook meer en meer slijm los. Dus het ging allemaal niet zo gemakkelijk. Maar!!! Geuko heeft in de plassen gestampd en vond het nog leuk ook dat de broek van papa zelfs nat werd. Eventjes genoten we van zijn trotse snoetje en zijn daarna snel weer naar binnen gegaan. In de 2e helft van de middag kwam de verpleegkundige van het CTB langs voor controle/huisbezoek. Er is een SenTec meting gedaan en dat zag er allemaal goed uit. Ook hebben we gepraat over de toestand van vorige week. Ze begreep onze frustratie zonder daar tegen in te gaan, ze was een luisterend oor. Dat voelde voor ons goed. Want hoe alles verlopen is vorige week gaat ons niet in de koude kleren zitten en kunnen we niet zomaar even naast ons neer leggen. Dit mag niet weer gebeuren en daar moet over gesproken worden met de betrokkenen zodat wij ook dit op den duur achter ons kunnen laten.
Een buitenstaander zegt misschien iets te gemakkelijk; 'Laat het gaan, maak je niet zo boos...' zonder echt te kunnen voorstellen hoe het is om in onze schoenen te staan.

Wilt u reageren? Stuur een berichtje naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.